25 Mart 2010 Perşembe

BEN HER BAHAR....



Yine mevsim bahar, yine güneş gülümsüyor taş kesildiğini sandığımız kalplere, ısınıyor buza kesmiş gözbebekleri insanların...

Yine mevsim bahar; kollar kendiliğinden açılıyor dost yüzlere, dost gülücüklere hazırlanıyor insanlar...

Yine mevsim bahar; gülümsüyor en sert yüzler;  dokunmasa da çiçek açan her ağaç dalını sarıyor, sarmalıyor sanki ellerimiz...

Benim mevsimim bu mevsim, her bahar tam da kaybolduğumu sandığım bir anda her şeye ve herkese rağmen  baharda buluveririm kendimi, aynada görmüş gibi uçan bir kelebeği... Yansıyan yüzümde daldan dala konarken, süzülürken havada, ince kanatlarında kendimi buldum sanırım çoğu zaman, uçuverecekmiş gibi, konuverecekmiş gibi bir kırmızı gülün yaprağına... Her bahar, her tomurcuk, her gün batımında yüzü kızaran gökyüzü, her papatya beni anlatır bana... Gri günlerden sonra böylesi pembe, sarı, beyaz çiçekli günlere, sabah sevincini, bahar sevincini konuşturan kuş sesleriyle uyanmak bir başka ruh katar benliğime... Bitti, tamam, tükendim derken, yeniden başlar hayat, sil baştan nefes almaya başlar her insan... Sil baştan dost gelir bütün insan yüzleri;  küstürse de, kırsa da parça parça olsa da, bütün cam kırıklarıyla dolsa da önüm arkam, etrafım; bütünleşir, affederim yürekten hepsini... Yenilenir birden bire bir badem dalında gördüğüm çiçekle dünya... Ve hatta her baharla yeniden doğar bir  ferkul... 

Her baharla, yeniden doğmak, dileğiyle...


ferkul

24mart2010
20.20

2 yorum:

Hamiyet dedi ki...

Ne güzeldir ve ne zordur aslında; tüm kırıkları sarıp yeniden doğmak ve bir merhaba demek dünyaya sevgiyle, aşkla...

Arkadaşım, tüm ömrünün bahar olmasını diliyorum.
Sevgiler...

Adsız dedi ki...

başkadır baharda doğmalar,hoşgeldin yeni bir bahara.nanekokusu